Vriendschap

Zou jij zonder kunnen?

Ons hele leven zijn we afhankelijk van anderen. Narcistisch is het om te denken dat je niet afhankelijk bent van anderen. Voorbeeld: Nog voor je geboorte ben je afhankelijk van je moeder en na je geboorte is dat niet anders. Haar borst en haar liefde is jouw leven. Later, tijdens je pubertijd, denk je dat je het allemaal zelf goed weet en ga je minder luisteren naar je ouders, tenminste dat had ik. Later zal je misschien, door je koppigheid heen, durven toegeven dat je ouders in sommige gevallen toch gelijk hadden. En volgens de wet ben je tot je 21ste afhankelijk van je ouders. Daarna ben je wettelijk gezien onafhankelijk. Nou, ik ben inmiddels een paar jaartjes ouder en heb weet dat ik nog altijd afhankelijk ben van anderen. En jawel, jij ook!

Ik kan veel dingen zelf, kan mijzelf sociaal en praktisch goed redden, maar tot de dag dat ik sterf zal ik afhankelijk zijn. De mate van afhankelijkheid schuift alleen op van het praktische naar het psychische. Ik ben afhankelijk van de kassière in de supermarkt, van mijn cliënten, zoals zij afhankelijk van mij zijn en afhankelijk van de overheid. Maar het meest ben ik afhankelijk van vriendschappen.

Vriendschap, kan jij zonder? Ik weet zeker dat ik niet zonder kan. Ik weet ik dat ik gezegend ben met een aantal bijzondere vriendschappen. Voor wie wel eens op mijn kamer is geweest heeft mijn muur gezien vol foto’s van mensen die in meer en mindere mate dicht bij mij staan. Daar hangen mensen tussen waar ik een bijzondere vriendschap mee heb. Ik weet niet wie ik zou zijn geworden als zij niet deelden in mijn leven. Vrienden zijn er om mee te lachen en te huilen. In voor en tegenspoed. Een vriendschap wil ik dit keer uitlichten.

Deze vriendschap begon tijdens het PVT zo’n drie jaar geleden. Anne, die voor het tweede jaar logeerde bij mijn ouders en toen nog niet echt prominent aanwezig was, Kwam dat jaar binnen stormen en melde dat ze eerst moest plassen en dan iedereen zou zoenen. Dat maakte bij mij indruk. Vervolgens ging het (volley)balletje rollen. Na dat PVT hielden we contact, leerden elkaar langzaam maar zeker kennen. Dat ging eerst via Hyves en MSN (dat bestond toen nog), later werd de sms er aan toegevoegd. Op een gegeven moment werd dat zoveel dat ik een maand na dat PVT een sms kreeg van haar zus: ‘Wil je mijn zusje niet afleiden ;)’.

Inmiddels zijn de inhoudsloze gesprekken ingeruild voor gesprekken met meer inhoud, zijn we overgestapt op Facebook, Skype en WhatsApp. Hoeveel veel veranderd is, is er één ding gebleven, we hebben nog bijna dagelijks contact. Ik zou duizend en één anekdotes kunnen vertellen, maar wat moet je vertellen over de vriendschap met iemand die je zo goed kent? Alles lijkt in het niet te vallen in vergelijking bij het gevoel dat ik heb bij deze vriendschap.

Hoewel, om één herinnering moet ik nog altijd lachen. Terwijl we nog vol in gesprek waren sloeg ze haar laptop plotseling dicht. Vijf minuten later kreeg ik een sms met: ‘sorry, ouders’. En dat gebeurde niet een keer. Veel later beleefde ik mede dankzij haar een onbeschrijfelijke dag en zo deel ik met haar veel PVT herinneringen. Ja, telkens vaker heb ik besefmomentjes waarin denk: Ja, dit is bijzonder.

De vriendschap die ik met haar heb mooier dan ik kan bevatten in woorden. Misschien helpt dit citaat: “Het straalt er echt vanaf dat jullie een gewone vriendschap hebben, maar echt vet cool”. Ja, ik vind het mooi.

Mooier dan dit is dat dit niet de enige vriendschap is waarover ik een dergelijke blog kan schrijven. Vriendschap, ik kan niet zonder, maar ik zal vooral niet zonder willen. Ik ben een gezegend mens!

Copyright 2019;
Ontwerp en realisatie: Gertjan Janssen