Van bijstand naar potentiele droombaan

Vanaf maandag ging het plotseling allemaal heel, heel, heel erg snel. Vanaf morgen ( 4 oktober, dierendag, mijn verjaardag) ben ik in dienst bij Stichting Terwille te Groningen. Ik ga als woonbegeleider in Groningen en ommeland aan de slag.

Stichting Terwille? Stichting Terwille is een christelijke verslavingszorg instelling die vanuit een Bijbelse visie hulp bied aan de verslaafde medemens. Elk mens is door God geschapen en is bedoeld om in vrijheid te leven, ieder mens heeft recht op een verslavingsvrij leven.

Een aantal weken geleden had ik een open sollicitatie gestuurd naar Terwille. Hierop kreeg ik een afwijzende reactie. Er was geen vacature, maar als ik interesse had in een werkervaringsplek moest ik mailen, dat deed ik. Ik hoorde niets, tot ik maandagmiddag gebeld werd. Of ik de volgende dag op gesprek kon komen om te kijken of we iets voor elkaar konden betekenen. Vol enthousiasme zei ik direct ja. Nadat ik had opgehangen besefte ik dat ik geen idee had waarover we zouden spreken. Ik had in alle enthousiasme vergeten te vragen of het om de werkervaringsplek ging of dat er een vacature was vrijgekomen.

Ik dacht: ‘Zal ik terugbellen?‘ Nee, ik besloot de spanning uit te zitten en zocht tevergeefs afleiding in de hoop dat ik niet aan het komende gesprek zou denken. Wat ik maandag ook deed, telkens kwamen vielen mijn gedachten terug op het gesprek van de volgende dag: een werkervaringsplek, een baan, wat voor baan? De meest mooie gedachten schoten door mijn gedachte. Sinds mijn stage in het derde jaar van mijn opleiding wist ik dat de verslavingszorg geknipt was voor mij. Dit wilde ik minimaal tien jaar doen. In mijn minor verslavingszorg in Leiden werd dit gevoel alleen maar bevestigd. Ik leerde Terwille kennen als een relatief kleine organisatie met een prettige werksfeer en leuke werknemers. Nu was ik uitgenodigd op gesprek bij deze organisatie. Ik mocht deze kans hoe dan ook met twee handen aangrijpen.

Warm en licht bezweet van de spanning kwam ik aan. Ik belde aan en werd gelukkig binnengelaten. Iets te drinken? Ja, water graag. Voor het gesprek begon vroeg ik een tweede glas water. Toen ik vriendelijk aangekeken werd bekende ik dat ik het, door de spanning voor het gesprek, erg warm had. Het gesprek begon en we spraken uit dat het telefoongesprek erg snel ging. Ik zei dat ik niet wist waar het gesprek over zou gaan en vanaf dat moment verliep het gesprek serieus maar luchtig. We spraken over mijn geloofsovertuiging, het werk en hoe ik het een zou inzetten bij het ander. We spraken verder over mijn ervaringen en wat ik zoal was tegengekomen. Ook werd er gevraagd of ik een rijbewijs had. Dat stond namelijk niet in mijn CV. Omdat ik geen rijbewijs heb zag mijn dromen van maandag- op dinsdagnacht alweer in duigen vallen. Ik dacht: geen rijbewijs, geen job. Het gesprek werd vervolgd en we verzonnen terplekke tijdelijke oplossingen. Aan het einde van het gesprek had ik geen vragen meer en namen we afscheid. Aan het eind van de middag zou ik gebeld worden en dat gebeurde.

Wat vond je van het gesprek?, was de vraag. De enige vraag die ik in mijn hoofd had was: ben ik aangenomen of niet? Ik werd aangenomen. Dat ik geen rijbewijs heb moet dan in januari opgelost zijn. Ik beloofde dat te gaan regelen. We spraken af om de volgende dag (vandaag) weer bij elkaar te komen om de laatste dingen te regelen.
Zodoende ben ik vanmorgen weer bij Terwille geweest. We maakten afspraken over salaris, het werk en andere randzaken. Morgen ga ik kennis maken met het team waarin ik kom te werken. Het teamoverleg (dat morgen is) is een ideale mogelijkheid om mijn gezicht te laten zien, verjaardagstaart uit te delen en kennis te maken.

Zo heb ik in een paar dagen ineens een jaarcontract voor zestien uur in een sector waar ik dolgraag wilde werken. Dat is gewoon gelukt. En hoewel ik het nog niet het besef, geloof heb of laat staan aan het idee gewend ben, is het echt helemaal echt!
Ik ben intens blij; ik ga mij zo ontzettend bewijzen, je wilt het niet weten. Terwille wil over een jaar niet meer van mij af!

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik dit jaar of de komende jaren gauw in de verslavingszorg zou terecht komen. Vooral door de bezuinigingen in de GGZ en het karige aanbod qua vacatures. Gelukkig bewijst dit het tegendeel. Daarvoor heb ik mijn Vader in de hemel te danken, dat heb ik gedaan en zal ik de komende tijd nog veel vaker doen.

Een beter verjaardagscadeau had ik mij niet kunnen wensen.

Copyright 2019;
Ontwerp en realisatie: Gertjan Janssen