Living in Fast Forward >>

Gevoelsmatig gingen de afgelopen twee weken een stuk sneller dan de weken daarvoor. Voor mijn gevoel is er tot vandaag geen moment geweest dat ik heb kunnen terugkijken. Verstandsmatig weet ik dat die momenten er wel zijn geweest maar dat ik deze niet heb genomen. Vandaag neem ik daar bewust de tijd voor. Geen afleiding, maar enkel een zwart scherm met een wit vlak waar ik letter voor letter dit verhaal schrijf.

Twee weken geleden had ik mijn bijstand nog niet rond. Dat was mijn eigen fout. Als ik mij beter had ingelezen had ik geweten dat ik, omdat ik nog geen 27 was, een verplichte zoekperiode had van 28 dagen. Ik zocht in die periode nog meer naar werk en minder specifiek. Ik had goede gesprekken en kansen aangenomen te worden. Toen kreeg ik op 1 oktober een telefoontje van Stichting Terwille. De rest is geschiedenis (of te lezen in mijn vorige blog). Waar mijn leven voor oktober nog in de pauze stand stond staat deze nu in fast forward.

Ik heb mijn eerste inwerkweek gehad en heb daarin kennis kunnen maken met collega’s en cliënten. Er vielen mij de afgelopen week een paar dingen op. Ik noem er drie:

Het eerste wat mij opvalt is de christelijke identiteit van Terwille. In elk gesprek dat ik heb bijgewoond komt het geloof aan bod. In meerdere gevallen begint de cliënt daar zelf over. Bijvoorbeeld dat de cliënt zijn vooruitgang aan God, Jezus en de Heilige Geest heeft te danken. Ik vind dat erg mooi om te zien en dat heb ik ook uitgesproken naar deze cliënten. Bidden hoort daar ook bij. Wat me hierin ook opvalt is dat  een gesprek vaak wordt afgesloten door gebed. Ervaring leert dat ik dit niet gemakkelijk vind om te doen, maar door een gesprek met goede vriend Niels heb ik geleerd dat ik de angst mag laten vallen. Er is namelijk geen foute manier van bidden. Dat geeft rust en moed. Dat neemt niet weg dat ik er huiswerk van ga maken zodat ik hierin zekerder word.

Het tweede wat mij is opgevallen is de werksfeer. Misschien is dat wel inherent aan de christelijke identiteit, daar ben ik nog niet over uit. Ik merk veel positivisme binnen de medewerkers die ik heb ontmoet. Dat kan ik goed spiegelen aan mijn eigen positieve instelling.

Het derde en laatste wat ik wil benoemen is het verschil met Verslavingszorg Noord Nederland. Beiden een andere aanpak en andere visie, maar ik merk vooral dat de cliënten die ik nu mag begeleiden verder zijn in het proces van vechten tegen de verslaving.

Waar ik in mijn stage vooral bezig was met het activeren en motiveren van cliënten om in zorg te gaan (het voortraject), zijn de cliënten die binnen de woonbegeleiding worden begeleid een stap verder. Deze hebben in veel gevallen al een detox/afkick gehad en wonen nu in een huis van Terwille of in hun eigen woning met begeleiding van Terwille (nazorg). De behandeling is aan de behandelaar en onze taak is vooral bezig te gaan met de randvoorwaarden die het succes van de behandeling kunnen vergroten. Daarbij kan je denken aan het ondersteunen van schulden, of wat er op dat moment ook maar nodig is.

Al met al ben erg blij met mijn baan, en dat is maar goed ook! Ik merk dat vooral in het enthousiasme dat ik heb. Dat zorgt ervoor dat ik een stapje of twee extra doe voor mijn persoonlijke groei als Maatschappelijk werker in deze functie.

Copyright 2019;
Ontwerp en realisatie: Gertjan Janssen