Een verrassend PVT 2013

Nu ik aanstaande dinsdag als nieuw bestuurslid van Stichting PVT verwacht word op de evaluatievergadering van het PVT vind ik het prettig dat ik eerst voor mijzelf evalueer. Vooraf speelden zich al verschillende scenario’s af in mijn hoofd waarin in sommige versies het faliekant mis ging. PVT 2013 werd in die versies de grootste mislukkeling in de historie van het PVT en dat was vooral te danken aan mij. Want tja, zo leef ik blijkbaar in mijn slaap toe naar een evenement die een belangrijke plaats in mijn leven heeft verworven. De echte versie was in veel opzichten niet zoals ik heb durven dromen. Wat een topjaar!

Laat ik beginnen met het volgende:
Ik ben intens blij dat het gelukt is om een groep mensen te verzamelen die binnen enkele dagen een hecht team, misschien wel het hechtste team in mijn loopbaan als hoofdredacteur, werd. Ik ben ook trots op iedereen afzonderlijk. Iedereen vond zijn of haar plek in de redactie en niemand was belangrijker dan een ander. Van karikatuurtekenaar tot verslaggever van het PVTReport, iedereen was even belangrijk. Dat kwam door dat enne doel namelijk het PVT tot een succes te maken.

Het tweede:
Onze fotograve van vorig jaar PVT kon er niet bij zijn dit jaar omdat zij als au pair werkt in Parijs. Maar samen smeedde we in september/oktober 2012 het plan dat ze toch zou komen, als verassing. We besloten dat niemand van ons plan mocht weten. Dat bleek moeilijker dan gezegd, met dat de dagen naar PVT minder werden, zo werd de spanning om het stil te houden groter en groter. We wilden het zó graag delen en het liegen werd zó moeilijk dat het tegen het einde aan haast niet uit te houden was. De climax was op de woensdag van het PVT. Een redactielid had via Skype, beeldcontact met haar. Zo stonden we oog in oog met elkaar en logen in elkaar gezicht zodat niemand er achter zou komen dat ze de dag erna ineens in Assen zou zijn. Onbetaalbaar waren de gezichtsuitdrukkingen van de mensen die haar de dag erna plotseling zagen. Wat een prachtige momenten.

Het derde:
Van print naar digitaal, ik wilde niet en ik had er tegen gevochten, maar ben uiteindelijk door de druk bezweken van het bestuur die graag digitaal wilde. Kostentechnisch was dat een winst voor de stichting. Dit jaar daarom voor het eerst in 46 jaar geen papieren NetNieuwsen meer, maar digitale artikelen. Geen deadlines meer, maar een constante stroom van nieuwe artikelen op een afgeschermd stuk op pvt-assen.nl.
Een verlies of een aanwinst? Ik ben er nog niet uit, ik miste tijdens het PVT de Netnieuwsen in de zaal op de grond of in de handen van spelers en medewerkers die het lazen als ze even niets te doen hadden. Ik mis ze nu op mijn kamertafel, waar ik ze pak als ik even vrij ben. Het scheelde stress, het scheelde strakke deadlines, het gaf meer rust bij de redactieleden en bij mij, maar we misten het contact met de spelers en speelsters die ze kwamen ophalen. Sommige spelers kwamen toch, zijn er nog NetNieuwsen? Wij verkochten nee, zij klaagden…

Tot slot:
Toen ik maanden geleden vrij vroeg aan mijn leidinggevende zei ik, dit is waarschijnlijk mijn laatste PVT als hoofdredacteur. Ik weet nog dat ik allerlei argumenten gaf om haar, maar vooral mijzelf, te overtuigen van mijn gelijk. Maar ik kan het niet, ik kan en wil vooral geen afscheid nemen van PVT. ‘De verslaving is te hardnekkig’ zei een man uit Zwolle tegen mij toen we het hadden over dat ik er nog altijd bij was. Toen hij dat had zei wist ik het zeker, Ik ben nog niet klaar met PVT. Het is moeilijk uit te leggen, maar de sfeer is een veelgenoemd iets. Een sfeer die moeilijk in woorden is te bevatten. Mooie mensen om mij heen, oude en nu weer nieuwe bekenden, de groep die met mijn verslaafd is word telkens groter en heeft een telkens grotere invloed op mij. Zij houden mijn verslaving in stand. En ik? Ik wil er niet tegen vechten. Want dat gevecht heb ik allang verloren.

Ik heb het nu al met verschillende mensen over PVT2014, zo erg is het al. Nog maar 352 dagen!

Copyright 2019;
Ontwerp en realisatie: Gertjan Janssen