Gertjan Janssen

"Verbeelding brengt je overal"

…Vaarwel

02-11-2010

Afgelopen weekend was ik een nachtje bij me ouders, veel te kort volgens moeder, dus ik mag binnenkort gewoon weer een keer heen, maar blijf dan vooral langer, hoor ik me moeder zeggen. Terwijl ik daar was mocht ik een ‘to do’ lijstje afwerken met punten die niet helemaal soepel liepen. Zo was de televisie in de keuken in de war, moest ik het een en ander doen op de computer en mocht ik met Dennis nog even Fifa 2011 spelen, wat ook al niet voorspoedig startte. Die avond was de enige spanning of Jennifer Ewbank wel door ging bij ‘the voice of Holland’ (wat natuurlijk erg belangrijk was) tenslotte smaakten de bitterballen heerlijk en mocht ik daarna slapen. Zaterdag had ik uitslaapochtend. Toen ik wakker werd moest ik voor LTC (voetbalvereniging) nog een PowerPointpresentatie omzetten en op dvd zetten, zodat deze op de tv afgespeeld kon worden. Maar over deze onderwerpen gaat deze blog niet.

Terwijl ik vrijdag rustig bij mijn ouders aan tafel een drankje aan het nuttigen was hoorde ik van mijn ouders dat de auto vervangen wordt. Dit bericht ontving ik rustig, maar met een shock tot gevolg. Ik twitterde erover en als een tsunami schrokken betrokkenen. De reacties van assenaren waren niet van de lucht en zus(je) Margreet wist in alle haast het telefoonnummer van mijn ouders niet meer. Nu zal je misschien denken: “een nieuwe auto, dat is toch niet zo drastisch?” Nee, voor een gemiddelde Nederlander is een nieuwe auto is niet drastisch. Echter bij de familie Janssen ligt dat nét even anders. Want de familie Janssen of laat ik de dingen maar bij de naam noemen, vader Janssen, die te omschrijven is als: koppig, eigenwijs, hardleers, stijfkoppig en beter wetend, rijdt al bijna twintig jaar in deze auto. Ja, je leest het goed, TWINTIG jaar! Dat betekend dat iedereen in de omgeving van Assen al jarenlang geconditioneerd is. Elke keer als een bekende de lelijke poepbruine Volvo 245GL ziet rijden denkt hij: He Janssen! Het maakt dan helemaal niet uit wie er in rijdt of waar diegene rijdt. Daarnaast kan ik me geen andere auto dan deze auto herinneren naast ons huis. Hij hoort er gewoon bij.

Toen vader de auto kocht ging hij van huis met het idee om een kleinere auto te kopen. Want de vorige auto was groot, onhandig en duur in onderhoud. Toen kwam vader met deze tank het erf op rijden, een foeilelijke poepbruine Volvo. Een week later werden we als gezin al aangehouden door de politie. Of hij de auto ook foeilelijk vond is tot de dag van vandaag een vraag. Maar de auto was te vol geladen met kinderen. De agent in kwestie zei dat tien personen toch wat veel was in zo’n auto. Vijf kinderen in de laadruimte kon toch eigenlijk niet. Een week na de auto gekocht te hebben gaf de aardige agent mijn vader de tip om maar een busje te kopen, dat was stukken veiliger.

Met schoolzwemmen reed mijn moeder regelmatig. We werden als klas opgehaald met auto’s door moeders of vaders die volgens rooster waren ingeroosterd. Als mijn moeder reed was onze auto als een ware attractie. Iedereen die wilde kon in de auto. Achterin vier kinderen, ik voorin en vijf kinderen in de kattenbak/laadruimte. Als Wilders toen al in de politiek zat had hij gezegd dat de auto nu echt vol was, vol=vol. De Volvo was een formule met gegarandeerd succes. Met voetbal was dit niet anders. De auto vol gestamd met voetballers en voetbaltassen om door Drenthe te rijden voor uitwedstrijden. Tijdens PVT zorgt hij voor de verhuizing van vele computers naar de timp en terug, bij verhuizingen word hij omgedoopt tot verhuiswagen, bij bezoekjes aan de ikea passen de meeste kasten in de Volvo. Maar het blijft een foeilijke tank met veel te veel lawaai, op de snelweg valt geen fatsoenlijk gesprek te houden omdat hij zoveel herrie maakt.

Zoals beschreven heeft de auto veel dingen meegemaakt, hij liet vader & moeder ook regelmatig staan, dan bij de gamma dan de praxis, maar koppig als vader is luisterde hij nooit naar onze klaagliederen, die al zeker tien jaar heviger worden, om een nieuwe auto te kopen. “Vader, doe die tank een keer weg”. “De ijzerwaarde is nu zo goed dat u er nog wat geld voor terug kunt krijgen”. Keer op keer kon de auto door de APK omdat er weer wat gemaakt werd. Dan werd er iets aan gelast, vast gelast of werd er een nieuwe fundering in gestort. In Ter Aard woont een hobbyklusser die onze oldtimer Volvo had als studieobject, elke keer was er wel wat nieuws stuk. Dit jaar heb ik me op de camping nog kapot gelachen op de camping omdat de auto het twee keer begaf.  Vader vertelde, bij nieuwe bezoek keer op keer, vol trots hoe de hele auto er mee stopte door een klein scheurtje in een leiding. Hij bewaarde de leiding als souvenir, zodat hij het verhaal zo vaak kon vertellen dat ik geheel mijn eigen versie binnen twee minuten wist op te zeggen als hij al naar de voortent liep om zijn souvenir te pakken.

Maar nu is het echt aanstaande. Mijn ouders overwegen serieus om de auto weg te doen. Een auto met een hoge instap, genoeg vermogen om de caravan te trekken en voldoende luxe zodat hij op elke manier de Volvo voorbijstreeft maar toch de betrouwbaarheid van de Volvo blijft houden, moet hem vervangen. Tja, dan komt er toch een moment van, shit, de auto gaat echt weg! Nu een paar dagen na het horen van het bericht begint het langzaam tot me door te dringen. Het word langzaam tijd om afscheid te nemen van de Volvo. Daarom zal ik als slot nog enkele woorden als memoriam schrijven. Bemoedigende woorden die elke gevoelige snaar hopelijk zullen raken van iedereen die ooit gebruik heeft gemaakt van de Tank.

Vaarwel.

Daar stond je dan ineens,

Groot, bruin en lelijk eveneens.

Er zou een kleinere auto komen,

Maar jij zette een dikke streep door al onze autodromen.

Een lompe bruine Volvo 245 GL die reed op euro 95 met loodvervanger,

Ja met jou afmetingen was je gelijk de blikvanger.

Iedereen kende je, iedereen toeterde,

Als je langs bulderde.

Elke keer een feest,

Vol kinderen kwam je dikwijls aangesjeest.

Een feestje, met voetbal of schoolzwemmen, het maakte je niet uit,

Zelfs kratten met rabarber, boontjes en sla al was het onkruid.

Daar stond je dan ineens,

Groot, bruin en lelijk eveneens.

Daar sta je nu nog altijd,

In al je afschuwelijkheid.

Twintig jaren houd je het al vol,

Maar de laatste jaren betaal je je tol.

Het einde is nabij,

Afscheid nemen komt nu met rassé schreden dichterbij.

Afscheid nemen bestaat niet,

Daarom schrijf ik dit vol eerbied.

Je bent groot lelijk en bruin,

misschien koste je daarom zelfs geen fortuin.

Maar niemand kan op,

Zelfs niet die stijfkop.

Wat wij als gezin met jou hebben meegemaakt,

Bedankt voor alles en ik hoop dat ik met deze blog al mijn nare woorden heb goedgemaakt.

Vaarwel.

11 reacties op “…Vaarwel

  1. Nicoline reageert:

    DE auto gaat weg?! Dat is inderdaad groot nieuws.. Dus volgend jaar op de camping geen bruine Volvo meer te zien? Geen auto meer waarin mijn fiets overdwars nog lang uit kan liggen? Vervelend,

    Ik ben benieuwd welke auto jullie Volvo gaat overtreffen!
    Even een tip voor je vader en moeder: geen ford Ka.

  2. moeders reageert:

    gweldig
    zal hem inlijsten
    heb tranen in de ogen

  3. Mieke reageert:

    Wat een super blog! Ik ben blij dat ik er ook nog een ritje in heb mogen maken, en die ANWB man op de camping die heeft zich ook wel vermaakt met elke keer een vers kopje koffie 😛

  4. Anne reageert:

    Mooi stukje!

  5. moeders reageert:

    mooi verhaal Gertjan. Wel twijfel ik aan al die bijzondere kwalificaties die je mij toedicht.
    pa

  6. Pingback: Tweets die vermelden …Vaarwel « Gertjan Janssen "Claustrofobische rauwe kansloosheid" -- Topsy.com

  7. Frederike reageert:

    Supermooi… Nu moeten ze alle stadsmappen van Assen aanpassen… Een bezienswaardigheid minder…

  8. Margreet reageert:

    This wat….. De volvo gaat ons verlaten. Gelukkig zijn er ook andere grote auto’s waar veel mensen, Ikea kasten, computers en groente kratten in kunnen. Kan pa daar weer 20 jaar mee doen

  9. moeders reageert:

    Yes… de auto gaat eindelijk weg…. kheb vaders eindelijk kunnen overhalen…..;-)

  10. jannie reageert:

    Het wonder is eindelijk geschied!
    de oldtimer gaat verdwijnen.

    Suc6 met het verwerken en dan vooral je pa en ma.hrt zal ze nog raar aankomen.

  11. Pingback: Op weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ontwerp & Realisatie
Gertjan Janssen