Gertjan Janssen

"Verbeelding brengt je overal"

De belevenissen van het solliciteren

24-08-2012

Vol enthousiasme was ik toen ik een vacature zag staan waarin gevraagd werd naar iemand met mijn opleiding. Enthousiaster werd ik toen ik las dat het in de stad was waar ik van houd. In Groningen werd door het Leger des Heils gevraagd naar een reclasseringswerker. Mijn stad, mijn opleiding en een doelgroep die ik uitnodigend, uitdagend en spannend tegelijk vind. Justitiabelen, soms bekend met een verslaving, veelal volwassen en mogelijk aan de onderkant van de maatschappij. De vacature was op mijn spreekwoordelijke lijf geschreven en dit zou mijn ding worden.

Voordat ik mijn enthousiasme goed kon verwoorden in een brief en waarom juist ik de geschikte kandidaat was voor de functie wilde ik eerst contact. Ik had een aantal vragen voorbereid en vuurde deze af op de persoon met wie ik telefonisch sprak. Professioneel en toch informeel werden de vragen beantwoord. Het zou gaan om een baan waarin veel gewerkt werd met dak en thuislozen, jongeren, zwakbegaafden, training en contact met de justitie. Blij en tevreden sloot ik het gesprek af en dankte voor het beantwoorden van mijn vragen. Ik beloofde afsluitend diezelfde dag mijn sollicitatiebrief te sturen.

In mijn brief beschreef ik mijn enthousiasme, hoe ik in mijn stage bij de VNN kennis had gemaakt met het Leger des Heils, dat de vacature mij op het lijf geschreven was, hoe ik met mijn christelijke overtuiging mij dagelijks praktisch wilde in te zetten in het werk en waarom ik juist de persoon was voor de functie. Tevreden over de brief verstuurde ik mijn brief. Omdat ik in al mijn gedrevenheid mijn brief zo snel had ingezonden moest ik lang wachten op uitslag. Ruim twee weken moest ik wachten tot ik bericht kreeg of ik uitgenodigd zou worden op gesprek.

Toen ik afgelopen maandag bij de Hoornse plas lag te genieten van het prachtige uitzicht, het water, mijn badlaken en de zon ging mijn telefoon. Ik zag een onbekend nummer in het scherm staan en nam op in de verwachting dat het de bezorger zou zijn van de vaatwasser. Toen ik de naam hoorde van de beller schoot ik rechtop en besefte dat het de man was aan wie ik mijn sollicitatiebrief had gericht. Ze hadden mijn brief gelezen en wilden mij graag uitnodigen op een gesprek. Ik was intens blij!

Afgelopen woensdagochtend was het zover. Van de spanning was ik al ruim op tijd wakker. Wat overigens ook volledig volgens plan was, want ik wilde niet bezweet door het warme weer en het harde fietsen aankomen. Op tijd stapte ik op de fiets. Ik had tijd zat en deed rustig aan. Haastige spoed is zelden goed. Ruim 50 meter nadat ik door het glas was gefietst en mijn band echt plat was besloot ik dat haastige spoed in dit soort situaties best handig konden zijn. Toen ik echt niet meer verder kon zag ik een tweewielerzaak. Ik dacht aan een leenfiets. Helaas stapte ik een brommer/scooter zaak binnen. Men vertelde dat een andere fietsenhandel om de hoek was en dan 250 meter verderop. Ik stapte op de fiets, want mijn binnenband was toch al verloren en moest nu zeker vervangen worden. Binnengekomen gaf ik aan dat mijn voorband lek was, de monteur melde, scherp als hij was, dat hij dat al gezien had. Ik legde hem uit dat ik om kwart over elf een sollicitatie gesprek had en dat ik een lekke band nu niet kon gebruiken. Een leenfiets had hij niet, maar als ik bij zijn collega even ruim zestien euro afrekende zou hij mijn fiets in vijf minuten weer klaar hebben. Binnen vier minuten zat ik weer op mijn fiets en racete ik de winkel uit. Ik had in totaal veertien minuten verloren en die moesten zo kwaad als het ging weer ingehaald worden. Een tijdje later was ik het pand al voorbij gefietst en zag dat ik nog zeven minuten had. Meegebrachte deo werd vakkundig gebruikt en ik stapte binnen.

In een ‘verhoor driehoek’ zaten drie leden van het personeel van het Leger des Heils. Gespannen nam ik plaats op mijn stoel. Het gesprek begon, na een korte voorstelronde werd het Leger uitgelegd, hun rol en wat het reclasseringsteam inhield. Vervolgens was het mijn beurt om vragen te beantwoorden. Door de spanning rolden de woorden niet zo gemakkelijk over mijn lippen als ik gewend was, maar uiteindelijk was er zelfs ruimte voor grappen. De sfeer werd telkens beter en ik kreeg een goed gevoel bij het reclasseringsteam, een warme werkplek waarin omgezien wordt naar elkaar. Een werkplek waar ik van houd. Mijn website en mijn dyslexie kwamen nog aan bod en wat ik in de vredesnaam (zo werd het niet benoemd) bedoelde met dat ik een tikkeltje narcistisch ben. Met goed gevolg legde ik uit dat ik van mening ben dat je eerst van jezelf moet houden voor dat je van andere mensen kan zorgen. Ik legde uit dat ik gechargeerd en uitlokkend juist die woorden had gekozen. Aan het eind van het gesprek werd me gevraagd of ik in vijf minuten wilde opschrijven wat ik van het gesprek vond. Dat deed ik en ik schreef eerst inleidend over mijn heenweg en dat ik nog zo het voornemen had om niet half zwetend aan tafel te zitten, maar dat ik daar toch, door een lekke band, het zweet van mijn voorhoofd wreef, dat ik het een prettig gesprek vond en dat ik er een prettig gevoel aan had overgehouden. Tot slot schreef ik dat ik hen snel hoopte weer te zien.

Vandaag werd ik gebeld. Ik was het niet geworden. Ik vroeg waarom er niet voor mij gekozen was. Volledig volgens het boekje werden eerst positieve zaken genoemd. Ik was een goede kandidaat, geschikt voor het werk, ik had de juiste mentaliteit, de juiste houding, het was een prettig gesprek geweest, maar ze kozen er toch voor om iemand te nemen die al ervaring had binnen het reclasseringswerk. Er is een tekort aan werknemers en werknemers die minder tijd kosten om in te werken waarom daarom wenselijker. Kortom; ik had te weinig ervaring en dat is om te huilen.

Toen ik vanavond op de bank zat te balen van het feit dat ik het niet geworden was. Dacht ik automatisch aan mijn vorige blog over solliciteren en hoe zonder ervaring, en geen organisatie die deze mensen een kans geeft, ooit ervaring krijgt. Is het afwijzen op gebrek van ervaring misschien een rotsmoes om niet te durven zeggen dat ik niet geschikt genoeg ben? Of is men te bang om pas afgestudeerden een kans te geven en zo ervaring te krijgen.

Maar he; We houden moed!

2 reacties op “De belevenissen van het solliciteren

  1. Desiree reageert:

    Wat balen zeg, want “geen ervaring” is ook niet iets waar je wat aan kan veranderen. Hopelijk vind je snel weer een leuke vacature waarvan je hart wat sneller gaat kloppen 🙂

  2. Saskia reageert:

    Balen zeg! Maar je vind vast snel een leuke baan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ontwerp & Realisatie
Gertjan Janssen