Gertjan Janssen

"Verbeelding brengt je overal"

Op straat gezet

24-01-2014

Sinds 1 januari 2014 ziet de inhoud van mijn werk voor Terwille er iets anders uit dan daarvoor. Waar ik allereerst zestien uur per week als woonbegeleider aan de slag was, werd in oktober 2013 daar zestien uur aan toegevoegd (per week). Het burgerleven, welke ik met enige moeite accepteerde, klapte er nu wel echt in. Geen quasi studentenleven meer in combinatie met een baan. Nee, het echte werk met minder vrije tijd en meer cliënten die ik mocht begeleiden. Stiekem gewoon iets wat ik al erg lang wilde. En na zoveel jaren geleefd te hebben van voornamelijk mijn studiefinanciering mag ik ook wel iets terug doen.

destraatop

Plotseling was daar het bericht dat een fijne collega afscheid zou gaan nemen van Terwille en zich dichterbij huis ging inzetten voor zijn voormalig werkgever. Erg jammer dat zo’n ervaren kracht en netwerker afscheid nam van de organisatie, maar tegelijk merkte ik dat mijn hart sneller ging kloppen. Er zou een vacature ontstaan binnen het outreachende team. Een vacature dat gevuld zou moeten worden vanuit de organisatie dan wel buiten de organisatie. Ik zag mogelijkheden. Hoewel ik niet direct actie ondernam zag ik mijzelf wel in dat gat springen. De dagen erna dagdroomde ik stiekem van een potentiële nieuwe functie, maar met de mooie dagdromen kwamen ook twijfels. Ben ik er klaar voor? Moet ik niet nog veel meer leren voordat ik dit ga doen? Kan ik het wel? Ben ik wel goed genoeg? Gelukkig helpt bidden, dacht ik en dat deed ik dan ook.

Een paar week later sprak mijn teamleidster mijn voicemail in. Of we een keer konden meeten om wat te bespreken. Het eerste wat ik dacht was: Wat heb ik fout gedaan! Al mijn onzekerheid stapelde zich op. Uiteindelijk bleek het te gaan om de pas vrijgekomen functie. Of ik het leuk zou vinden om mij in te zetten voor het outreachende team en hoeveel uren ik dat wel zou willen doen. Een gesprek met de teamleider van het outreachende team volgde en zo kwamen we er uit dat ik vanaf januari vierentwintig uur woonbegeleiding zou gaan doen en acht uur zou gaan werken binnen het outreachende team (de straat op).

Inmiddels is het zo ver. Deze week heb ik voor het eerst meegelopen in het straatwerk. Wat een fantastische ervaring. Afgelopen woensdag had ik een besefmomentje: Ik merkte dat ik mij gelukkig voelde en oprecht blij. Ik was in mijn element. Het meelopen begon met een hulpverlenersoverleg waarin dak- en thuislozen worden besproken door verschillende instanties die betrokken zijn bij de opvang en begeleiding van deze mensen. Na dit overleg ging ik met mijn collega mee naar de Kostersgang. Dit is een servicecentrum waar je voor een klein bedrag kan eten en drinken, douchen, scheren, tv kijken en internetten. Het is tevens een ontmoetingsplek voor dak- en thuislozen en hulpverleners. Hulpverleners komen daar met regelmaat. Ik maakte kennis met de eerste bezoekers en merkte dat ik oprecht geïnteresseerd was in het verhaal wat zij vertelden en het gaf me energie. Tegelijk was er het weerzien met oude bekenden waar ik zoveel van heb geleerd en door wie ik op zo’n goede manier in aanraking ben gekomen met de verslavingszorg dat ik er vanaf dat moment niet meer uit wilde.

Bij het hulpverlenersoverleg kwam ik een oud collega tegen van mijn stage bij de VNN. Ik vond het opvallend dat hij in zulke simpele bewoordingen zoveel kan zeggen. Ik heb daarom ook twee oneliners van hem opgeschreven die mij zullen bijblijven. Bijvoorbeeld over het ‘profilerende vermogen’ van sommige cliënten. Het wel of niet in staat zijn om jezelf op een goede manier te profileren, ik denk dat het samen gaat met decorumverlies.

Nadat ik samen met mijn huidige collega wegfietste van de kostersgang kwam ik mijn stagebegeleider van de VNN tegen. Dat was leuk, ik had haar al een lange tijd niet meer gezien of gesproken. We namen de tijd om bij te praten. We spraken over collega’s van VNN, over cliënten die we samen hadden behandeld en hoe we tegen de politieke ontwikkelingen in de zorg aankijken. Op een gegeven moment komt er tijdens het gesprek een bekende langs van haar. Waartegen ze op een souplesse manier uitspreekt dat ik mogelijk de laatste persoon ben in Nederland die in ons vakgebied is aangenomen. De man moest maar extra goed kijken, want volgens haar was ik echt de laatste.

En ondertussen ben ik alleen maar ontzettend blij dat ik deze kans heb gekregen.

Een reactie op “Op straat gezet

  1. henk reageert:

    Geweldig gertjan, hoe je je passie voor je werkveld omschrijft. Ik hoop met een openmind en een ruime blik ook te kunnen vinden wat oprecht bij mij past.

    Xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ontwerp & Realisatie
Gertjan Janssen