Gertjan Janssen

"Verbeelding brengt je overal"

“…En straks droom ik van je ;)”

27-07-2012

Daar waar de Regge langsvoert en de zon op dit moment nog hoog aan de hemel schittert, daar waar bij een heldere nacht de sterren nog mooier zijn dan elders in het land, daar waar uitgestrekte landerijen glooien en fiets en wandelroutes samen komen. Daar ligt, vlakbij de Regge, Camping Bergzicht in Giethmen. Op ‘vakantie’ in Nederland, waarom zou je dat doen? Ik vroeg me dat af voordat ik naar de Bergzicht toe ging. Misschien was het omdat het de gewoonte was geworden, dacht ik. Maar toen ik maandag avond laat samen met mijn zusje (Margreet) naar het toilet wandelde keek ik instinctief naar boven. Op dat moment niet wetende waarom ik dat deed. Maar boven de route van onze staanplaats naar de toiletten schitterde daar bij heldere nacht de grote beer. Het bracht mij direct in herinnering terug naar het moment dat ik samen met mijn toenmalige over-buurmeisje van de Markte (het veldje waar we altijd staan) op onze rug in het gras lagen te kijken naar de sterren. Zij vertelde mij toen dat de grote beer een steelpannetje was en dat er een grote maar ook een kleine versie van was. Ik wist toen niets van sterrenbeelden en nu is dat niet anders. Toen ik maandag tijdens mijn eerste nacht over de camping liep wist ik bij het zien van de grote beer weer precies waarom ik naar de camping was gegaan. Ik voel mij er thuis en gewaardeerd. En dat eerste maar vooral ook dat laatste is erg belangrijk.

Het waren fantastische dagen, Mede dankzij het schitterende weer en de gezelligheid die haast vanzelfsprekend lijkt. Het weerzien met oude bekenden, het ontmoeten van nieuw personeel en het wennen aan de mensen die andere gebruiken hebben dan wij van huis uit gewend zijn. Alle belangrijke facetten waarover ik de afgelopen jaren wel eens heb geschreven waren ook dit jaar weer aanwezig. Ondanks de teruglopende drukte in de kantine was het daar elke avond ook weer gezellig. Goed barpersoneel, die tegen sarcastische humor kan, is daarin wel een belangrijk aspect. De gezelligheid was in zoverre groot dat ik niet zoals gepland gisteren naar huis terug ging, maar pas vandaag. Afscheid nemen, tja, ik ben er nog steeds niet goed in.

Zoals geschreven kwam ik maandag aan. Samen met Margreet, die zondag al was gekomen, ging ik op de fiets naar het centrum. We moesten nog wat dingetjes hebben en dat was prima te combineren met een goede lunch op het terras. We deden ons gebruikelijke rondje en stelden vast dat Ommen in het afgelopen jaar alweer geen spat veranderd was. Het leeft nog altijd vooral in de zomermaanden. En dat voornamelijk door de toeristen. Na de meegebrachte watermeloen verorberd te hebben moest er gezwommen worden. Die afspraak werd, met mijn aankomst, met de kinderen van mijn zus en haar vriend gelijk gemaakt.

Vorig jaar ging ik samen met mijn ouders en zusje naar Giethoorn om te varen. Dat moest ook dit jaar gebeuren, vonden wij. Aan het einde van de middag was een fluisterbootje gereserveerd waardoor we de volgende ochtend al om kwart voor tien al in dat gereserveerde bootje zaten. Al varende hoorden we dat de toerisme in Giethoorn zou teruglopen. Daar merkten wij niets van. Over de hele route was er sprake van filevorming. En net als op de weg was dat resultaat van slechte bestuurders. Gelukkig hadden wij ervaring en konden wij feilloos tussendoor varen. Thuisgekomen gingen werd er gebarbecued en nog even afgezakt in de kantine.

De dag erop (het is inmiddels woensdag) ging ik mountainbiken met Bert. Hij woont, net als ik, in Groningen en was, net als ik, bij zijn ouders op bezoek. In de omgeving van Ommen zijn verschillende mountainbike-routes die ik iedereen kan aanbevelen. Maar wat was ik gesloopt nadat we anderhalf route hadden gefietst. In het wiel van Bert werd ik, zoals vooraf al verwacht en uitgesproken, naar huis gereden. Met oorlogswond uiteraard. Ik leerde onderweg dat, hoe vlak de weg ook lijkt, er altijd reden is om met je handen aan het stuur te fietsen. Ik deed dat niet en viel beschaafd. Resultaat is een prachtige schram op mijn dijbeen. ’s avonds kwam er nieuw gezelschap. Mattias kwam buurten en later schoof ook Robert aan. Slechte grappen was het gevolg.

Het mooiste kwam pas later die avond. ’s avonds laat werd ik gebeld door een jongen. Hij vertelde dat hij waarschijnlijk verkeerd verbonden was (al heel gek omdat dat proces van doorverbinden al jaren niet meer bestaat). Ik reageerde door te zeggen dat ik best even met hem wilde praten. Maar omdat hij zichzelf herhaalde besloot ik toe te geven en zei dat het niet uitmaakte en ik verbrak de verbinding. Wie had gedacht dat deze jongen nog geen half uur later smste of ik Michelle was of dit niet het verkeerde nummer was. Ik moest maar even smsen of ik Michelle was. Hij voegde daaraan toe dat die dag erop om tien uur met die ‘knappe blonde strandje’. Ik dacht; je bent wel een beetje een uilskuiken als je eerst belt en dan ook nog smst. Ik besloot terug te smsen: “Ik zie je morgen om 10:00! En straks droom ik van je ;)”. Nog geen minuut later kreeg ik een prachtige reactie die met lachsalvo’s van mij en anderen werd ontvangen. Tegelijkertijd had John Doe geen flauw idee dat ik Michelle niet was. Ik of Michelle, moest maar lekker gaan dromen over de Duitse vriendjes :$ (verlegen gezichtje). Hij zag ons morgen wel gevolgd door xxx en een (}) (knuffel) het werd mij duidelijk dat deze jongen nog in de chat sferen zat. Zo smsten we nog wat heen en weer tot dat ik John Doe smste dat ik ging slapen. Dat John Doe de volgende dag, na de afspraak van 10uur er nog niet uit was met wie hij smste bleek uit zijn sms van 21:16. ‘waar ben je nu’ Na enig overleg antwoordde ik “Sorry, ik was even aan het chillen, niet echt op m’n telefoon gelet; wat doe jij nu?” Tot op heden nog geen reactie van hem gehad. Zou de arme jongen het inmiddels doorhebben?

Donderdag zou ik naar huis gaan, maar alles in mijn schreeuwde voor nog een rustdag en een nacht op de camping. Niet omdat de matjes van ruim vier centimeter zo lekker liggen, maar omdat ik nog geen zin had om naar huis te gaan en omdat mijn potentiële eetdate afzegde. Ik besloot nog een laatste laatste avond er aan te plakken en vandaag vrijdag naar huis te gaan.

Het waren fantastische dagen. Familie Lamberink, bedankt (dan heb ik vrijwel alle medewerkers wel gehad geloof ik) en tot de volgende keer! Ouders en zus en Hans + kinderen natuurlijk ook bedankt voor de gezelligheid.

2 reacties op ““…En straks droom ik van je ;)”

  1. Naomi reageert:

    Hahaha! Ik heb hartelijk gelachen om je smsstreek. Grappig en ook herkenbaar. Na koninginnedag ontving ik ook een gek sms’je. Toevallig was ik met vriendinnen in de bar en hebben we ons heerlijk vermaakt met het terugsturen van romantische teksten en daarna heb ik er niets meer van gehoord.

  2. Germaine Hindriks reageert:

    Helemaal leuk je blog Gertjan! 🙂
    Je schrijft echt leuk,
    maar 1 ding kan echt niet hoor: AFZEGDE?? (a)
    ontzettend koel woord trouwens, maar voor een echte blogger als jij toch niet helemaal op zn plaats.
    Geniet nog maar ff van je vakantie!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ontwerp & Realisatie
Gertjan Janssen