Gertjan Janssen

"Verbeelding brengt je overal"

De toon is weer gezet

13-02-2012

Afgelopen vrijdag nam ik afscheid van de Hogeschool Leiden, Afscheid van het gebouw, maar nog meer van mijn klasgenoten en van drie docenten die ik de afgelopen maanden heb leren kennen. We hadden vrijdag onze laatste twee tentamens van de minor en sloten de dag – en de minor af – met een alcoholvrije borrel. Dus eigenlijk; een hightea, maar dan zonder de koekjes, chocolaatjes en de etiquette. Deze week mag ik mijn laatste producten schrijven en reflecteer ik me helemaal suf op alles wat ik de afgelopen weken gedaan heb. Als ik mijn producten vrijdag heb gemaild is de minor verslavingszorg afgesloten, tenminste tot het moment dat ik de onvoldoendes krijg. Want in dat geval mag ik voor een herkansing nog een keer naar Leiden. Er is ook een andere kant, als ik alle tentamens wel haal komen mijn klasgenoten naar Groningen om dat te vieren.

Afgelopen vrijdag ging het reizen, in vergelijking met de vorige keer, mij voorspoedig af. Tenminste.. de terugreis. De heenreis werd vriendelijke door de Nederlandse Spoorwegen weer spannender gemaakt dan van mij had gehoeven. Net als de vorige keer ging mijn wekker om tien voor vier en ik stapte rond vijf uur in de trein. Door de aangepaste dienstregeling zag mijn reis er anders uit. Ik moest een paar keer vaker overstappen door de regeling. In Amersfoort overstappen op een trein naar Utrecht en op Utrecht overstappen naar Leiden. Zo zou ik na drie uur treinreizen ruim op tijd aankomen op de Hogeschool. Zo ging het alleen niet. Nee, dat zou te makkelijk zijn. Toen ik op tijd uitstapte in Amersfoort bleek mijn trein naar Utrecht een vertraging hebben van tenminste vijftien minuten. Wat betekende dat ik waarschijnlijk mijn aansluitende trein naar Leiden zou missen en het tentamen niet zou kunnen maken. Na overleg met de conducteur stapte ik weer in de trein waar ik uit kwam. Nadat ik een nieuw plekje had gevonden ging ik verder met studeren tot we op Schiphol aankwamen. Mijn aansluitende trein zou om zes over acht vertrekken, maar ook deze had vertraging – de twee minuten waren twee minuten te veel – waardoor ik mogelijk moest sprinten om op tijd aan te komen op de Hogeschool, maar omdat ik in principe niet sprint, besloot ik mijn klasgenoten te vragen om voor mij te pleiten. Pleiten of ik wel vijf minuten later mocht binnenkomen. Volgens mijn vlugge berekening zou een snelle wandeling dan voldoende zijn, tenminste als ik het lokaal in een keer zou vinden. De kans dat ik het lokaal niet gauw kon vinden was groot en dat schoot door mijn hoofd. Ja, Ik werd er somber van. Overigens was het bericht van de surveillant ook niet heel erg geruststellend. Ik mocht uiterlijk om 8.32 uur binnen wandelen, met twee minuten vertraging mocht ik hebben. Met de gedachte dat ik toch maar ruim vier uur onderweg was geweest vond ik de gegeven twee minuten speling, gelet op het weer en de onmacht van de vertraging wel sympathiek…

Vanaf het moment dat ik uit de trein stapte had ik nog negen minuten om het station door te komen, naar de hogeschool te lopen en het lokaal te vinden, kortom; rennen voor je leven. Zo ging het niet, want ik ren niet, niet voor de trein, dus ook niet voor een belangrijk tentamen. Ik zou mezelf wel naar binnen praten, dat beloofde ik mijzelf. Dat hoefde gelukkig niet. Ik kwam op de valreep aan en ontving een hartelijk applaus. Mijn klasgenoten hadden met mij meegeleefd en gepleit voor mijn deelname. Moe, opgelucht en voldaan kon ik aan het tentamen beginnen. De snelle wandeling was dus toch genoeg.

Ik rolde eigenlijk binnen een weekend van een student in Leiden naar een student in Groningen die nog opdrachten moet maken van zijn studententijd in Leiden. Vandaag begon het laatste gedeelte van mijn studie. Waar de laatste twee perioden vorig jaar nog bestonden uit afstuderen en onderzoekscriptie schrijven bedachten ze voor dit jaar dat er een paar colleges zouden bijkomen. Ons onderzoek is bij een voldoende zestien punten waard en de overige veertien punten moeten we halen uit drie nieuwe onderdelen. Het geeft me wel een goed gevoel dat ik in de laatste twintig weken van mijn studie nog word gebruikt als proefpersoon…
Vandaag hadden we een aftrapcollege. Ergens had ik er wel zin in, dan zag ik mijn studiegenoten ook nog eens, sommigen had ik sinds het einde van de tweede klas al niet meer gezien. Dat was ijdele hoop, want de gedachte dat het leuk zou worden zonk al binnen tien minuten tot het niveau waar de Titanic tegenwoordig te vinden is. Nee de eerste hoorcollege was gevuld met harkpoppetjes en Barbapapa.

Jawel, de toon is weer gezet.

4 reacties op “De toon is weer gezet

  1. ilse reageert:

    Hoop dat aales goed voldoende is want dat reizen wordt er ookniet leuker op. Waarom ben je weer terug in groningen? zal wel aan mij liggen maar ik begrijp het niet helemaal. veel succes verder groetjes Ilse en ook van Emiel

    • Gertjan reageert:

      Ik ben alweer terug in Groningen; Heb alweer colleges, maar moet nog wat verslagen schrijven voor mijn vakken in Leiden. Misschien dat dat wat dubbel is.

  2. Elisabeth reageert:

    Een mooi stukje tekst, nu hopen op allemaal voldoendes

  3. Desiree reageert:

    Hoera, nog iemand die niet aan sprinten doet 😀
    Bij ons mocht je trouwens altijd tot een half uur (!) na aanvang bij het tentamen binnenlopen! In dat half uur mocht niemand de zaal verlaten though, dat was wel irritant als je je tentamen binnen 15 minuten af hebt (heb ik dus een keer gehad..)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ontwerp & Realisatie
Gertjan Janssen