Gertjan Janssen

"Verbeelding brengt je overal"

Coldplay speelt het Malieveld plat

10-09-2012

Dit keer zou het echt gebeuren. Maandenlang had ik er reikhalzend naar uit gekeken. Ik zou Coldplay, de band waarvan menig vriend al een concert of twee van had gezien, live zien. Dit keer echt in tegenstelling tot de vorige keer. De vorige keer, toen Coldplay in het Goffertpark speelde, kon ik het, voor mij, gereserveerde kaartje niet accepteren door gebrek aan geld. In december 2011 kreeg ik weer een mogelijkheid om een kaartje te reserveren. Net als in 2009 had ik de middelen niet om het kaartje te betalen. Maar daar nam Pieter (die mijn kaart had besteld) geen genoegen mee. Hij belde mij en we maakten een betalingsregeling. Dit keer zou ik hoe dan ook mee gaan. Dat moest, vond hij.

Geen moment heb ik spijt gehad van die betalingsregeling. Dit concert was het mooiste van de concerten die ik heb meegemaakt. Het begon mysterieus, want waar waren die bandjes voor die we kregen bij de ingang en wat hadden die te maken met het concert. Toen we als een van de eerste van de laatsten het terrein op kwamen konden we een plekje vinden ergens halverwege het veld. We kwamen dan ook pas een klein uur voor het begin van het concert aan. De intensiteit van de show en de beleving werd er niet anders van en dat ik omgerekend €2,60 voor één plastic bekertje water moest betalen was daardoor gauw vergeten.

Met spetterende vuurwerk en het nummer Mylo Xyloto openden ze het concert. De bandjes die we gekregen hadden begonnen spontaan ritmisch licht te geven, ze hadden dus toch een functie. De handen van ruim 65.000 aanwezigen gingen automatisch simultaan de lucht in. Het was het begin van een prachtig concert waar de ene hit de andere opvolgde (met oa: The Scientist, Yellow, Up in Flames en Viva la Vida). Vanaf minuut één ging iedereen los. Ze wisten er een knallend feest van te maken. Het hoogtepunt zou voor sommige Hagenaars de magische woorden van het lied “Oh Oh Den Haag” geweest kunnen zijn uit de mond van Chris Martin. Ik vond het hilarisch.

Ik wist dat ze goed waren, maar dit spektakel met zo’n zuiver geluid had ik niet verwacht. Het duurde dan ook geen half uur voordat mijn stem het opgaf. Ik werd schor door het harde en vele meezingen. Van het feest rond het podium merkten we niet veel. We moesten het vooral hebben van de beelden op het scherm die halverwege het veld stond. Als ik op mijn tenen stond kon ik Chris Martin zien staan, hij was dan wel kleiner dan mijn pink.

Duidelijker zichtbaar werden ze toen ze na een korte pauze op een klein podium stonden. Intiem, klein en tussen het publiek. Daar speelden zij twee nummers voordat ze terug gingen naar hun grote speelveld. Daar sloten ze het concert op magische wijze af met (voor mij) het mooiste nummer die ze tot nu toe hebben geschreven, Fix You. Als toegift kwam daarna Every Teardrop is a Waterfall. Tijdens dit laatste nummer werd van de techniek nog een laatste hoogstandje verwacht. Dat gebeurde, met vuurwerk in de kleuren van het nieuwste werd het concert afgesloten. Een prachtig gezicht.

Het was een prachtig spektakel. Dat een gevoel los heeft gemaakt dat moeilijk te beschrijven valt. Het voorlopig nog bij mij blijven voordat deze langzaam wegebt. Stiekem moest je er gewoon bij zijn, dan snap je het wel..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ontwerp & Realisatie
Gertjan Janssen