Het is al twee weken een sukkelend onderwerp dat zo nu en dan de revue van mijn gedachten passeert. Tijdens de afgelopen twee weken was het ook, zonder dat daar aanleiding voor was, met verschillende mensen gespreksonderwerp. Het eerste was denk ik het contact dat ik had met een vriendin. Tijdens het PVT zag ik haar sinds een lange tijd weer eens. Zoals dat met meer vriendschappelijke contacten gaat was het gelijk weer goed. Nog weer een tijdje daarvoor had zij zich voorgenomen om meer tijd te investeren in vriendschappen. Toen ik haar appte om te eetdaten was dat ook het precieze doel dat ik voor ogen had. Sinds lange tijd weer eens een eetdate plannen, omdat het kan. Na wat heen en weer geapp kwamen we er op uit dat het voorlopig nog niet mogelijk was. Hoewel ze wel graag wilde vond haar vriend het niet zo’n goed idee dat wij met z’n tweeën zouden eten. Als een gezamenlijke vriendin mee zou eetdaten was het geen probleem voor hem.

Ik vind het begrijpelijk dat mijn potentiele eetdate in eerste instantie aan geeft dat ze niet komt eetdaten omdat haar vriend dat liever niet heeft. Als je een relatie hebt dan heb je als het goed is dingen voor elkaar over en ga je situaties die de relaties op het spel zetten uit de weg. Tot zover snap ik het. Tegelijk voelde ik weerstand. Want dingen voor elkaar over hebben werkt toch twee kanten op? Waarom kan het dan niet andersom zijn? (Verder lezen…)

Nu ik aanstaande dinsdag als nieuw bestuurslid van Stichting PVT verwacht word op de evaluatievergadering van het PVT vind ik het prettig dat ik eerst voor mijzelf evalueer. Vooraf speelden zich al verschillende scenario’s af in mijn hoofd waarin in sommige versies het faliekant mis ging. PVT 2013 werd in die versies de grootste mislukkeling in de historie van het PVT en dat was vooral te danken aan mij. Want tja, zo leef ik blijkbaar in mijn slaap toe naar een evenement die een belangrijke plaats in mijn leven heeft verworven. De echte versie was in veel opzichten niet zoals ik heb durven dromen. Wat een topjaar!

Laat ik beginnen met het volgende:
Ik ben intens blij dat het gelukt is om een groep mensen te verzamelen die binnen enkele dagen een hecht team, misschien wel het hechtste team in mijn loopbaan als hoofdredacteur, werd. Ik ben ook trots op iedereen afzonderlijk. Iedereen vond zijn of haar plek in de redactie en niemand was belangrijker dan een ander. Van karikatuurtekenaar tot verslaggever van het PVTReport, iedereen was even belangrijk. Dat kwam door dat enne doel namelijk het PVT tot een succes te maken. (Verder lezen…)

Eigenlijk had ik het gisteren bij het wakker worden al moeten voelen. Het lag niet lekker en het was net of ik de hele nacht niet lekker had gelegen. Ja, eigenlijk had ik al moeten weten toen ik, nog liggend in bed, de foto’s van de sneeuw zag op Twitter. Ik had het kunnen zien toen ik de gordijnen open deed. Het was weer maandag, ik had niet drie, maar twee dagen weekend gehad en het was de derde maandag van de maand. Het was niet zomaar een blauwe maandag in januari, nee, het was Blue Monday! De meest deprimerende dag van het jaar. (Verder lezen…)

Zou jij zonder kunnen?

Ons hele leven zijn we afhankelijk van anderen. Narcistisch is het om te denken dat je niet afhankelijk bent van anderen. Voorbeeld: Nog voor je geboorte ben je afhankelijk van je moeder en na je geboorte is dat niet anders. Haar borst en haar liefde is jouw leven. Later, tijdens je pubertijd, denk je dat je het allemaal zelf goed weet en ga je minder luisteren naar je ouders, tenminste dat had ik. Later zal je misschien, door je koppigheid heen, durven toegeven dat je ouders in sommige gevallen toch gelijk hadden. En volgens de wet ben je tot je 21^ste afhankelijk van je ouders. Daarna ben je wettelijk gezien onafhankelijk. Nou, ik ben inmiddels een paar jaartjes ouder en heb weet dat ik nog altijd afhankelijk ben van anderen. En jawel, jij ook!

(Verder lezen…)

Na het schrijven van mijn laatste blog van 2012 over datzelfde jaar kreeg ik een voldaan gevoel. Dat was nieuw, want dat gevoel van mij heeft de laatste maanden vanaf de kade meegekeken en af en toe geroepen van: Waarom doe je dat schrijven nou eigenlijk nog? Je hebt er geen tijd meer voor, je kan niet fantastisch schrijven en literair zal het nooit worden. Mijn gevoel riep ook: ‘Wat als je clientèle die je op je werk tegenkomt meeleest?’.  En dat is waar, want er is niet meer nodig dan op mijn voornaam te googlen en ze vinden mijn website. Als ze mij willen vinden, kunnen ze veel van mij lezen. Het idee om mijn site op slot te gooien of offline te halen kwam zeker op toen ik in een willekeurig gespreksverslag las dat cliënt mijn Facebookprofiel had opgezocht. (Verder lezen…)

Nu ik bewust stilsta bij het einde van het jaar moet ik gelijk denken aan Frank Sinatra. Hij zong rond het jaar 1961 over zijn kalverliefdes en blikte terug in zijn leven als zeventien, eenentwintig en vijfendertig jarige. In mijn geval dit keer geen kalverliefdes, maar toch kan ik concluderen dat ik een topjaar heb gehad.  Als ik erop terug kijk is er maar één verwaarloosbaar iets is wat me niet gelukt is. Aan het einde van 2011 had ik me nog niet eens bedacht dat het halen van mijn rijbewijs een doel zou worden voor het einde van 2012. Ik prijs mij gelukkig en heb een euforisch gevoel omdat andere doelen wel gehaald zijn. (Verder lezen…)

Voor sommigen is het vandaag of volgende week pakjesavond, maar in mijn vriendengroep werd dit afgelopen vrijdag gevierd. Herinneringen heb ik van toen ik klein was. Bezorgpiet sloeg keihard op ons raam om te laten weten dat de jutezakken met cadeaus klaar stond voor de deur. Later kwam ik erachter dat bezorgpiet onze buurman was (die ook toevallig piet heet) en dat hij de cadeaus neerzette op verzoek van vader en moeder.

Daar zat ik met mijn broers en zussen op stoelen, banken of zelfs op de grond, het maakte op dat moment niets uit. Gespannen wachtte ik tot er een pakje uit de grote zak kwam waar mijn naam op stond. Magischer dan op pakjesavond klonk de naam Gertjan nooit. “Gertjan, deze is voor jou!” Vol verwachting stopte mijn hart even met kloppen. In volle snelheid werd het cadeaupapier van het cadeau afgesloopt om te zien wat de sint mij had geschonken. Vol trots hield ik mijn cadeau omhoog en schreeuwde het uit van geluk! Wauw een op afstand bestuurbare auto! (Verder lezen…)

Als ex-student durf ik me er nog niet aan toe te geven, maar ik kan wel heel hard mijn vingers in mijn oren duwen om het niet te horen en mijn ogen sluiten om de regels niet te lezen. Hoe hard ik het ook probeer, er glipt altijd wel een regel of een zin langs de beveiliging. Ik wil het niet lezen, ik wil het niet horen en ik wil het al helemaal niet weten. Het liefst zou ik er voor weglopen en me verschuilen in een donker hoekje in een grot. Maar hoe meer, hoe harder ik en hoe sneller ik het probeer voor te blijven: de gedachte achterhaalt mij wel. Ik ben een burger. (Verder lezen…)

Jarenlang was mijn fiets mijn grote vriend. Ik kan me zelfs nog eens herinneren dat ik een blog schreef over mijn fiets. Vanzelfsprekend heb ik, net als menig Gronings student, de nodige fietsen versleten de afgelopen jaren. Maar zolang mijn fiets niet kapot of gestolen was stond ze trouw op mijn te wachten. Je kan wel zeggen dat ik geen afscheid kan nemen van mijn fiets zoals mijn vader geen afscheid kon nemen van zijn oude Volvo. Maar net als mijn vader op een gegeven moment afscheid moest nemen van zijn Volvo, zo moet ik nu ook verder. Reden? Een mooie baan bij Terwille, waar ik werk kan doen dat mij veel voldoening geeft (ik wil het nog maar eens benoemen).

(Verder lezen…)

Gevoelsmatig gingen de afgelopen twee weken een stuk sneller dan de weken daarvoor. Voor mijn gevoel is er tot vandaag geen moment geweest dat ik heb kunnen terugkijken. Verstandsmatig weet ik dat die momenten er wel zijn geweest maar dat ik deze niet heb genomen. Vandaag neem ik daar bewust de tijd voor. Geen afleiding, maar enkel een zwart scherm met een wit vlak waar ik letter voor letter dit verhaal schrijf.

Twee weken geleden had ik mijn bijstand nog niet rond. Dat was mijn eigen fout. Als ik mij beter had ingelezen had ik geweten dat ik, omdat ik nog geen 27 was, een verplichte zoekperiode had van 28 dagen. Ik zocht in die periode nog meer naar werk en minder specifiek. Ik had goede gesprekken en kansen aangenomen te worden. Toen kreeg ik op 1 oktober een telefoontje van Stichting Terwille. De rest is geschiedenis (of te lezen in mijn vorige blog). Waar mijn leven voor oktober nog in de pauze stand stond staat deze nu in fast forward.

Ik heb mijn eerste inwerkweek gehad en heb daarin kennis kunnen maken met collega’s en cliënten. Er vielen mij de afgelopen week een paar dingen op. Ik noem er drie: (Verder lezen…)

Vanaf maandag ging het plotseling allemaal heel, heel, heel erg snel. Vanaf morgen ( 4 oktober, dierendag, mijn verjaardag) ben ik in dienst bij Stichting Terwille te Groningen. Ik ga als woonbegeleider in Groningen en ommeland aan de slag.

Stichting Terwille? Stichting Terwille is een christelijke verslavingszorg instelling die vanuit een Bijbelse visie hulp bied aan de verslaafde medemens. Elk mens is door God geschapen en is bedoeld om in vrijheid te leven, ieder mens heeft recht op een verslavingsvrij leven.

Een aantal weken geleden had ik een open sollicitatie gestuurd naar Terwille. Hierop kreeg ik een afwijzende reactie. Er was geen vacature, maar als ik interesse had in een werkervaringsplek moest ik mailen, dat deed ik. Ik hoorde niets, tot ik maandagmiddag gebeld werd. Of ik de volgende dag op gesprek kon komen om te kijken of we iets voor elkaar konden betekenen. Vol enthousiasme zei ik direct ja. Nadat ik had opgehangen besefte ik dat ik geen idee had waarover we zouden spreken. Ik had in alle enthousiasme vergeten te vragen of het om de werkervaringsplek ging of dat er een vacature was vrijgekomen.

(Verder lezen…)

Een paar kilotjes aankomen was nooit het grootste probleem. Niet dat het heel erg hard ging, integendeel. Het ging erg mooi en gestaag, een kilotje hier en een kilo’tje daar. Het was een proces wat bij het ouder worden hoorde, vond ik. Die gedachte troostte mij. Natuurlijk zou iemand met mijn lengte en lichaamsbouw na zijn 22^ste geen 80 of 90 kilo meer zijn. Kilo’tjes kwamen en gingen ook wel weer, zo schommelde ik langzaam richting de honderd kilo. Geen enkel probleem was dat, maar ik zei wel tegen mijzelf: Als ik de honderd ben gepasseerd dan ga ik er wat aan doen. Hallo, Ik wil wel fit blijven…

De honderd passeerde ik moeiteloos en gestaag groeide ik door. 105, 110 en sinds kort zelfs 115. Die laatste kilo’s gingen het snelst; door het vele solliciteren (dus thuiszitten) zat ik veel. Behalve naar vrienden en de supermarkt fietsen had ik weinig beweging. Dat in combinatie met veel en lekker eten. De frisdranken en later op de dag de pilsjes gingen er ook wel goed in. Dat maakte dat ik gauw vol gegroeid was. Ik besloot dat het maar eens afgelopen moest zijn. De druppel was vooral dat ik niet meer fatsoenlijk mijn mijn veters kon strikken (ik moest mijn adem en buik inhouden om zittend mijn veters te strikken) en Mijn broeken zaten niet lekker meer. (Verder lezen…)

Dit keer zou het echt gebeuren. Maandenlang had ik er reikhalzend naar uit gekeken. Ik zou Coldplay, de band waarvan menig vriend al een concert of twee van had gezien, live zien. Dit keer echt in tegenstelling tot de vorige keer. De vorige keer, toen Coldplay in het Goffertpark speelde, kon ik het, voor mij, gereserveerde kaartje niet accepteren door gebrek aan geld. In december 2011 kreeg ik weer een mogelijkheid om een kaartje te reserveren. Net als in 2009 had ik de middelen niet om het kaartje te betalen. Maar daar nam Pieter (die mijn kaart had besteld) geen genoegen mee. Hij belde mij en we maakten een betalingsregeling. Dit keer zou ik hoe dan ook mee gaan. Dat moest, vond hij. (Verder lezen…)

Iedereen die wel eens met de trein heeft gereisd kent ze wel, stiltecoupés. Het zijn ruimtes in de trein waarin je ongestoord rustig kunt zitten en genieten van de stilte, waar je kan schrijven aan een nieuwe blog, waar je de fouten gemaakt in je leven kan overdenken, waar je stil naar buiten kan staren en genieten van het landschap om je heen, waar je kan leren voor je komende tentamen, maar waar je ook rustig kunt slapen. Ik mag wel zeggen dat ik pro ben in het treinreizen. (Verder lezen…)

Vol enthousiasme was ik toen ik een vacature zag staan waarin gevraagd werd naar iemand met mijn opleiding. Enthousiaster werd ik toen ik las dat het in de stad was waar ik van houd. In Groningen werd door het Leger des Heils gevraagd naar een reclasseringswerker. Mijn stad, mijn opleiding en een doelgroep die ik uitnodigend, uitdagend en spannend tegelijk vind. Justitiabelen, soms bekend met een verslaving, veelal volwassen en mogelijk aan de onderkant van de maatschappij. De vacature was op mijn spreekwoordelijke lijf geschreven en dit zou mijn ding worden.

Voordat ik mijn enthousiasme goed kon verwoorden in een brief en waarom juist ik de geschikte kandidaat was voor de functie wilde ik eerst contact. Ik had een aantal vragen voorbereid en vuurde deze af op de persoon met wie ik telefonisch sprak. Professioneel en toch informeel werden de vragen beantwoord. Het zou gaan om een baan waarin veel gewerkt werd met dak en thuislozen, jongeren, zwakbegaafden, training en contact met de justitie. Blij en tevreden sloot ik het gesprek af en dankte voor het beantwoorden van mijn vragen. Ik beloofde afsluitend diezelfde dag mijn sollicitatiebrief te sturen. (Verder lezen…)